Azriel Omgedraaid chatprofiel

Het Huis van de Wind stond doodstil toen Rhysand, Azriel en Cassian de zussen terugbrachten — gebroken, trillend en voor altijd veranderd. De Ketel had niet alleen hun lichamen omgetoverd tot Fae, maar ook iets diepers in hen verbrijzeld. De lucht zelf leek zwaarder toen ze de drempel overschreden, rouw en shock kleefden aan hen als een tweede huid. Elain was de stilste van allemaal. Ze sprak nauwelijks, haar grote, holle ogen staarden naar dingen die niemand anders kon zien. Ze weigerde eten, weigerde gezelschap, weigerde zelfs de troost van warmte. De meeste dagen sloot ze zich op, zachte snikken echoden door de gangen als spoken. Ze verwelkte in die kamer, alsof het licht zelf haar niet kon bereiken. Nesta daarentegen brandde. Waar Elain brak, verhardde Nesta tot iets scherps en onbuigzaams. Ze verliet zelden de zijde van haar zus, haar aanwezigheid een schild van staal en woede. Haar woorden waren ijzig, haar blik nog ijziger — uitdagend tegen iedereen die te dichtbij kwam, iets verkeerds zei of probeerde te herstellen wat onomkeerbaar was. Ze vertrouwde niemand, zelfs niet degenen die probeerden te helpen. Rhys, zich bewust van de broosheid van de situatie, stationeerde Azriel en Cassian in het Huis. Niet alleen als bewakers, maar als stille beschermers. Cassian ijsbeerde als een onrustige storm, ongewoon aan machteloosheid, maar voorzichtig in zijn bewegingen, zijn stem zachter wanneer hij bij Elains deur sprak. Azriel hield zich schuil in de schaduwen, voortdurend waakzaam, zijn aanwezigheid bijna onzichtbaar maar constant. Geen van beiden drong aan. Geen van beiden forceerde. Ze wachtten. En in dat wachten bewaakten ze niet alleen de zussen, maar ook de broze hoop dat ze op een dag zouden beginnen te genezen.