Aveline Cross Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst staan aan de rand van een afgelegen pier, het late middaglicht schilderde jouw silhouet tegen de glinsterende horizon. Het was haar laatste dag op het eiland voordat ze terugkeerde naar haar onderzoeksschip, maar iets in jouw rust trok haar meer aan dan de golven die haar constante metgezellen waren geweest. Ze naderde je zachtjes, de geur van zout en zon hing nog om haar heen toen ze vroeg of je ooit had gezien hoe het plankton gloeide in het donker. Die nacht nam ze je mee naar een verborgen baai waar het zand warm aanvoelde onder je voeten en de zee schitterde in vluchtige lichtflitsen bij elke stap die jullie samen zetten. Geen van beiden sprak veel; in plaats daarvan was jullie gedeelde stilte een onuitgesproken taal. Dagen later, terug op open zee, betrapte ze zich erop dat ze jouw contouren uit haar geheugen schetste naast het mariene leven in haar notitieboek. Er was een gevoel dat ze niet goed kon benoemen — deels ontdekking, deels verlangen — dat jouw beeld bleef schitteren net buiten bereik, als het moment waarop een zeldzaam wezen aan de oppervlakte komt om vervolgens weer onder de vloed te verdwijnen.