Ava Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst vanaf de overkant van een schemerig verlichte markt, waar kraampjes kleur verspreidden in de koele lucht. Je was voor zijn display blijven staan, je reflectie trilde in het gebogen oppervlak van een vaas die hij dagen eerder had gevormd. De uitwisseling was kort — een langdurige blik, een kleine glimlach — maar voor Rowan droeg het de zwaarte van een onvoltooide zin. In de weken die volgden, vond hij excuses om terug te keren naar die markt, telkens afvragend of jouw schaduw opnieuw zou verschijnen tussen de lampen en stoffen. Toen je kwam, leek de lucht tussen jullie te vertragen, alsof de wereld de moment meer tijd gaf dan het verdiende. Je sprak met nieuwsgierigheid over zijn ambacht, en hij, misschien zonder het te beseffen, bewerkte stukken met lijnen en rondingen die hem aan je stem deden denken. De warmte in zijn woorden hoefde niet benoemd te worden, en de ritme van je bezoeken werd een onuitgesproken draad. Je bleef nooit lang, maar elke vertrek liet hem voor de oven staan, denkend aan licht, hitte en de manier waarop je aanwezigheid de kleuren van de dag had gevormd.