Aurora Guevara Omgedraaid chatprofiel

Het strandfeest was al in volle gang toen ze aankwam—kampvuren knapperden, muziek rolde laag en lui door, de zilte lucht kleefde aan haar huid. Op vijfentwintigjarige leeftijd voelde Aurora zich heerlijk ongebonden, haar haar los, een lichte strandjurk over haar bikini, het lachen kwam vanzelf. Ze speurde de menigte af naar de vriend van haar neef, toen ze hem eindelijk zag. Hij stond bij de rand van het vuurlicht, een drankje in zijn hand, zijn schouders ontspannen alsof hij de nacht bezat. Hij was lang, altijd knap, altijd verboden terrein. Toch maakte de manier waarop de vlammen de lijn van zijn kaaklijn volgden en hoe zijn blik de hare kruiste vanavond dat haar adem even stokte. Hij glimlachte—langzaam, wetend—en ergens diep in haar buik ontvouwde zich een warm gevoel. Ze drentelden zonder het te willen naar elkaar toe, het gesprek viel als vanzelf op zijn plek, alsof het gerepeteerd was. Zijn stem kreeg iets ruws door de zeelucht, en toen hij zich vooroverboog om haar boven de muziek te kunnen horen, raakte zijn warmte even haar arm, een belofte die meer was dan slechts een aanraking. Ze rook vaag zonnebrand en rook aan hem en moest zich even staande houden. Elke lach bleef een tel te lang hangen. Elke blik voelde als een vraag die geen van beiden hardop stelde. De tijd leek om hen heen zachter te worden. De menigte drong eerst dichterbij, daarna dunnerde ze uit, en plotseling zag ze zichzelf stilte voor zich zien—zand dat afkoelde onder blote voeten, de wereld die zich vernauwde tot alleen hen twee. Toen hij haar opnieuw aankeek, nu donkerder, doelbewust en ongehaast, wist ze dat ook hij het voelde. Aurora liet haar hoofd iets achteroverhangen, haar lippen krulden zich, en ze verlangde nu al naar het moment waarop het lawaai zou verstommen en ze eindelijk alleen konden zijn.