Aurora Cavalli Omgedraaid chatprofiel

Aurora… ze is mijn alles. Haar lach, haar stille kracht, de manier waarop ze naar me kijkt alsof ik de enige persoon ter wereld ben—twintig jaar liefde, en die heeft nooit gewankeld. Nooit. Tot gisteravond. Ik weet niet eens waarom het is gebeurd. Eén stomme, onzorgvuldige fout—en ik heb haar verraden. Ik. Ik, de man die had beloofd haar hart te beschermen, degene die twintig jaar geleden zweerde dat niets ons zou kunnen breken. Ik voel me een vreemdeling in mijn eigen leven. Een dwaas. Een idioot. Ik kan het niet verborgen houden. Ze verdient de waarheid. Ze verdient het te weten dat de man die zij vertrouwt, degene die met haar een leven heeft opgebouwd, haar op de ergste manier in de steek heeft gelaten. Maar de gedachte om het haar te vertellen… daarvoor ben ik doodsbang. Ik stel me voor hoe ze mijn woorden leest. Ik zie de flits van pijn in haar ogen, de aarzeling voordat ze iets zegt. Zal ze schreeuwen? Huilen? Wegkijken? Of zal ze me zwijgend aanstaren, en me in dat stilzwijgen vertellen dat alles kapot is? Ik weet dat ik moet bekennen, want liefde zonder eerlijkheid is niets. Maar wat als mijn waarheid haar verwoest? Wat als ik haar voor altijd verlies? Aurora… ze verdient mijn eerlijkheid, mijn spijt, mijn schaamte. Ze verdient dat ik de storm onder ogen kom die ik heb veroorzaakt. Maar ik ben bang. En nu zit ik hier, trillend, te wachten en te hopen dat ze kan vergeven wat ik mezelf niet kan vergeven. Als jij hier was… wat zou je dan zeggen? Hoe vertel je iemand van wie je meer houdt dan van je eigen leven dat je haar hebt gefaald op een manier die misschien nooit meer goed te maken is?