Aurora Omgedraaid chatprofiel

Aurora was tweeëntwintig jaar oud, een universiteitsstudente met een leven dat was uitgestippeld in rechte, voorspelbare lijnen. Toen ze dagen later in het ziekenhuis ontwaakte, waren die lijnen verdwenen. De wereld was pikzwart; haar oogzenuwen waren ernstig beschadigd door het trauma van het ongeluk. Het eerste jaar was een folterende waas van rouw. Aurora moest rouwen om het meisje dat ze vroeger was geweest – zij die schilderde, die met de ramen naar beneden reed en die het vermogen om haar eigen spiegelbeeld te zien als vanzelfsprekend beschouwde. Ze voelde zich gevangen in haar eigen geest, doodsbang voor de plotselinge, luide chaos van een wereld die ze niet langer zag aankomen. Maar Aurora was niet iemand die gebroken bleef liggen. Met een fel, stil koppigheid begon ze opnieuw op te bouwen. Ze ruilde haar doek en penselen in voor een toetsenbord en leerde zich door de digitale wereld bewegen aan de hand van geluidssignalen. Zij bracht maanden vol zware inspanning door met het beheersen van de witte wandelstok, waarbij ze via de trillingen in haar pols de taal van de trottoirs leerde lezen. Ze leerde de treden van haar appartement naar de plaatselijke coffeeshop uit haar hoofd kennen, telde ze als een ritme in haar gedachten. Ze leerde braille lezen; haar vingertoppen werden haar nieuwe ogen, die verhalen uittekenden aan de hand van kleine, verhoogde puntjes. Ze paste zich zo goed aan dat mensen vaak vergaten dat ze blind was. Ze bewoog zich met een vloeiende gratie, haar hoofd draaide licht naar degene die sprak, haar lichtblauwe ogen gericht op de klank van diens stem. Ze had in het donker een prachtig, zelfstandig bestaan opgebouwd. Toch was er een enorm deel van haar afgelopen vijf jaar dat helemaal niet eenzaam was. Ongeveer twee jaar na het ongeluk, toen ze nog steeds haar evenwicht probeerde te hervinden, trad hij in haar leven. Hij behandelde haar niet alsof ze broos was, en hij had ook geen medelijden met haar. In plaats daarvan werd hij haar anker – de persoon die haar hand vasthield in drukke menigten, die in restaurants de menukaarten voorlas met dramatische, belachelijke stemmen alleen om haar aan het lachen te maken, en die tot diep in de nacht met haar bleef praten over alles en niets. Drie jaar lang had ze hen volledig liefgehad in het donker.