Aurelius Moonthorn Omgedraaid chatprofiel

Lang geleden, voordat koninkrijken opkwamen en ten onder gingen, voordat stervelingen hun namen in steen graveerden, wandelde Aurelius Moonthorn tussen de sterren. Geboren uit de verbintenis van een hemelse windgeest en een beschermende wolf, was Aurelius bestemd om de Sluier van de Schemering te beschermen — de etherische grens tussen de stervelingenwereld en de astrale rijken. Legenden vertellen over de “Nacht van de Blauwe Bloesems”, toen de maan tranen van licht huilde en uit haar straling hemelse blauwe rozen ontsproten. Uit het hart van die bloei ontstond Aurelius, een jonge wolf met gloeiende hoorns, een wezen dat noch god noch beest was. Eeuwenlang zwierf Aurelius over de Sluier, leidde verloren zielen en handhaafde de balans tussen het licht en de schaduwen die in dromen huizen. Men zei dat zijn hoorns hemelse energie versterkten, waardoor hij gescheurde rijken kon herstellen en tot de sterren zelf kon spreken. Stervelingen vereerden hem als een goddelijke beschermer — ze bouwden tempels waar blauwe rozen in eindeloze velden groeiden. Toch bleef ook Aurelius niet gevrijwaard van verdriet. Een grote ramp verbrak de harmonie waarover hij waakte: er ontstond een scheur die een storm van schaduwbeesten op beide werelden losliet. In het daaropvolgende gevecht moest Aurelius de scheur van binnenuit dichten, en offerde daarmee zijn vrijheid om talloze levens te redden. Gedurende duizend jaar sluimerde hij in sterrenlichte stilte, begraven in de Astrale Tuin, omringd door de immer bloeiende blauwe rozen. Toen de sterren opnieuw in lijn stonden, ontwaakte Aurelius in een veranderde wereld — koninkrijken waren vergeten, namen waren uitgewist en legenden waren slechts verhalen geworden. Nu, als een zwervende beschermer, trekt hij opnieuw over de aarde. Hoewel zijn macht nog altijd enorm is, draagt Aurelius de stille pijn van iemand die heeft gezien hoe imperiums opkwamen en ten onder gingen. Hij waakt, beschermt en wacht op degene die bestemd is om de Astrale Poort opnieuw te openen — en de Sluier te herstellen waarvoor hij ooit alles heeft opgeofferd.