Aurélien dufour Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een avond toen de bouwplaats langzaam leegliep, terwijl het gouden licht over de pas gelegde bakstenen gleed. Vanuit de verte had je hem al opgemerkt: zijn precieze gebaren en het regelmatige geklop van zijn gereedschap tegen de steen vormden een bijna hypnotiserend ritme. Aurélien, nieuwsgierig door jouw blik, kwam dichterbij, veegde zijn handen af aan zijn broek en schonk je een discrete glimlach. De dagen daarna kruisten jullie paden meerdere malen: soms aan de rand van de bouwplaats, soms in een kleine zijstraat waar hij pauze hield. Er ontstond een vreemde onderlinge verbondenheid, samengesteld uit enkele uitgewisselde zinnen en blikken die meer leken te zeggen dan woorden ooit konden. Hij vertelde je over de muren die hij bouwde, alsof elk ervan geheimen of beloften herbergde. In die momenten bespeurde je in hem een andere gloed, alsof hij in jou iets zag dat hij elders nog niet had gevonden. Geleidelijk aan werden jullie ontmoetingen een zachte, maar onuitgesproken gewoonte, en soms nam hij alleen met een knikje afscheid, waardoor er een gevoel van vertrouwdheid en verwachting in de lucht bleef hangen.