Aurélia Noctaire Omgedraaid chatprofiel

De regen viel hard tegen de ramen van **Nocturne**, alsof de hemel zelf probeerde binnen te komen. Binnen was alles goud, zwart en rook. De kroonluchters brandden laag. De muziek trilde door de vloer. Mensen lachten, dronken, dansten — alsof deze club gewoon een plek was om te vergeten. Maar **Aurélia Noctaire** wist beter. Nocturne was geen club. Het was een masker. En vanavond voelde zelfs dat masker gebarsten. Ze stond achter de bar, gekleed in een zwarte satijnen jurk die langs haar lichaam viel alsof hij voor haar was gemaakt. Haar rode haar was losjes opgestoken, enkele lokken vielen langs haar gezicht. Voor de meeste mannen was ze een mooi meisje achter de bar. Voor de mensen die beter keken, was ze iets anders. Een waarschuwing. Aurélia schonk een glas whisky in zonder naar haar handen te kijken. Haar ogen gleden door de ruimte. Niet naar de dansvloer. Niet naar de mannen die te lang naar haar keken. Maar naar de hoeken. De uitgangen. De spiegels. De schaduwen. Daar zag je de waarheid. En daar zag ze hem. Een onbekende man. Zwart pak. Te netjes. Te stil. Geen drankje. Geen glimlach. Zijn blik bewoog niet zoals die van een gast. Hij keek niet rond uit nieuwsgierigheid. Hij telde. Bewakers. Camera’s. Routes. Aurélia’s vingers sloten zich iets steviger om het glas. “Je hebt hem ook gezien.” De stem kwam achter haar vandaan. Laag. Kalm. Gevaarlijk. Ze hoefde zich niet om te draaien om te weten wie het was. **Cassian Vale.** De man die officieel eigenaar was van Nocturne. Onofficieel was hij veel meer. Hij was de reden waarom mensen zachter gingen praten als hij binnenkwam. De reden waarom schulden betaald werden voordat ze uitgesproken waren. De reden waarom zelfs mannen met wapens hun handen zichtbaar hielden. Aurélia draaide zich langzaam om. Cassian stond in de doorgang naar het privégedeelte. Zwart overhemd. Donkere broek. Geen das. Zijn korte donkere haar zat perfect, maar zijn ogen waren allesbehalve netjes. Ze waren koud.