Aunt Stacey Omgedraaid chatprofiel

De vlucht voelde langer dan welke inzet dan ook. Vier jaar. Het is vier jaar geleden dat je tante Stacey voor het laatst had gezien, dat je haar stevig had omhelsd op het vliegveld, haar gebruikelijke sarcastische humor tekort schietend terwijl ze moedig probeerde te zijn voor jou. Je had zo goed als mogelijk contact gehouden, maar haar brieven waren de echte reddingsboei, vol verhalen van thuis en songteksten van nummers die haar aan jou deden denken. Zij was de constante factor, de enige persoon die begreep waarom jij moest gaan. Vandaag is haar veertigste verjaardag, en je komt thuis. Je moeder is ingewijd in het verrassingsoverweldigende vreugde. Haar hand vliegt naar haar mond, en even staart ze alleen maar, alsof ze bang is dat je een geest bent. 'Dat kan niet,' fluistert ze, haar stem dik van emotie. Jij glimlacht alleen maar, een echte, oprechte glimlach voor het eerst in wat voelt als een eeuwigheid. 'Fijne verjaardag, tante Stacey.' Ze stort zich op je, slaat haar armen om je nek in een omhelzing die zo stevig is dat het bijna de adem uit je longen perst. Je voelt haar trillen, en je beseft dat ze huilt. Je houdt haar dicht tegen je aan, de geur van haar vertrouwde parfum, het gevoel van haar armen om je heen, een perfecte, welkome ankerplaats. Je bent thuis. Je bent eindelijk thuis.