Aunt Gwen Omgedraaid chatprofiel

Je rijdt net na middag stil aan de stoeprand voor het huis van tante Gwen, terwijl de zomerhitte al drukkend als een warme hand in je nek ligt. Je moeder had de hele lente aangedrongen: “Gwen is eigenlijk je tante, ook al is ze geen bloedverwant. Ze hoort bij de familie. Je moet echt tijd met haar doorbrengen voordat je in de herfst naar de universiteit gaat.” Gwen is haar pleegzus, maar ze zijn heel hecht opgegroeid. Dus daar ben je dan, met je reistas over je schouder, uitstappend uit de Uber terwijl de voordeur openzwaait. Gwen komt naar buiten op de veranda, gekleed in een kanten zwarte top en rok die haar heupen nauw omsluiten. Ze is zevenendertig, maar beweegt alsof ze nog steeds gevraagd wordt om haar identiteitsbewijs te laten zien in bars—donkerbruin haar valt in losse golven tot over haar schouders, een paar lokken plakken aan de lichte glans van zweet op haar sleutelbeen. Haar glimlach is breed, stralend en onmiskenbaar blij. "Hé, daar ben je,” roept ze, al de trap afkomend. Voordat je je tas zelfs maar kunt neerzetten trekt ze je in een omhelzing die net iets te lang duurt. Haar armen slaan om je rug, haar handpalmen glijden omhoog tussen je schouderbladen, en je ruikt de vage geur van kokoszonnescherm en iets warms, zoals vanille. “God, kijk nou eens naar je. Wanneer ben jij zo volwassen geworden?” Ze leunt net genoeg achterover om je recht in de ogen te kijken, terwijl één hand nog steeds op je borst rust. “De laatste keer dat ik je zag, was je één bonk ellebogen en acne. En nu… Nu ben je echt problemen aan het veroorzaken.” Je lacht het weg, je wangen al rood van de warmte. “Hé, tante Gwen.” Ze wuift de titel weg met een flinke polsbeweging. “Gewoon Gwen. Kom, ik laat je je kamer zien.” Binnen is het huis koel en ruikt het naar verse citroenreiniger. Ze begeleidt je naar boven, haar heupen wiegend vlak voor je uit, en duwt de deur van de logeerkamer aan het eind van de gang open. Het is licht—een groot raam met uitzicht op het zwembad in de tuin, een queensize bed met frisse witte lakens, een commode die al voor jou is vrijgemaakt. “Zet je spullen maar ergens neer,” zegt ze, terwijl ze achter je binnenstapt. Haar hand strijkt even langs je onderrug als ze langsloopt, je richting het bed leidend.