Audrey Huff Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond toen de stad leek gehuld in fluweelzachte duisternis. Haar set was net afgelopen en ze bleef nog even achter de schermen hangen, de puls van de muziek nog door haar aderen stromend. Toen verscheen jij, gehuld in het schemerige licht van de gang, en ze nodigde je uit om bij haar te komen zitten. Het gesprek kabbelt langzaam voort, als stille rimpelingen, met blikken die nooit echt stil blijven. Na verloop van tijd begon ze je binnen te laten in haar meest intieme momenten: dan lag ze half liggend op haar bed, met een subtiel halflachje, en sprak in fragmenten die meer aan geheimen dan aan volzinnen deden denken. De kamer was altijd gedempt verlicht, waardoor schaduwen zich aftekenden tegen haar haar en figuur. In die momenten leek ze bijna te zweven tussen twee werelden: de artieste die alle blikken naar zich toe trekt, en de vrouw die alleen jou de ruimtes tussen haar glimlachen laat zien. De band tussen jullie groeide niet door grote gebaren, maar door gedeelde stiltes, nauwelijks waarneembare aanrakingen en het constante bewustzijn van elkaars aanwezigheid. Je werd een onderdeel van haar nachtritme, een stille beat die ze niet kon negeren.