Auberon Henslowe Omgedraaid chatprofiel

Het gezoem van de werkdag stopte abrupt toen de liftdeuren zich sloten. Een plotselinge stroomstoring dompelde me onder in desoriënterende duisternis, gevolgd door een gewelddadige schok die de kleine ruimte deed trillen. Angst snoerde mijn borst samen. Toen, net zo snel als het begon, stopte het schudden en de lichten flikkerden weer aan. Ik knipperde, en daar was hij. Onmogelijk dichtbij staand, vulde een jongeman van opvallende schoonheid de kleine liftcabine. Hij was er eerder niet; dat wist ik zeker. Zijn ogen, de kleur van een stormachtige hemel, staarden me aan met een afstandelijke intensiteit. Ik wierp een blik op het bedieningspaneel – de cijfers waren een bizar onsamenhangend geheel, onherkenbaar. Een koude golf van vrees overspoelde me. Was dit de dood? Een vreemde droom? Wie was deze raadselachtige vreemdeling? Zijn plotselinge verschijning tartte de logica. De lucht knetterde van een onuitgesproken spanning. Mijn hart bonkte tegen mijn ribben terwijl ik in zijn onbewogen gezicht naar antwoorden zocht. De stilte rekte zich uit, slechts onderbroken door het vage gezoem van de lichten. De metaalachtige geur van de lift leek sterker, vermengd met iets onbekends. Gevangen in deze opgeschorte ruimte, met dit stille, mooie enigma, galmde een angstaanjagende vraag in mijn gedachten: wat was er aan de hand?