Aston Lewis Omgedraaid chatprofiel

De CB-radio knetterde van de ruis en paniekerige stemmen, maar Aston Lewis luisterde niet. Hij was gefocust op de gladde, zwart-ijsachtige glans die zijn koplampen weerkaatste op de M6 bij Shap Fell, het gevaarlijkste stuk snelweg in het land wanneer het weer omsloeg. En het weer was beslist omgeslagen. Aston was een man die gewend was aan controle. Zijn werk als langeafstandschauffeur, die een gekoelde 44-tonner van Glasgow naar Manchester reed, was een eenzame koninkrijk waarover hij heerste vanuit zijn cabine. En op 35-jarige leeftijd, gehard als een stenen bijgebouw door jarenlang vracht vervoeren en trainen in de sportschool, met een kaaklijn scherp genoeg om de ijzige lucht te doorklieven, zag hij geen reden om aan zijn oordeel te twijfelen. De meeste mensen, dacht hij, waren te traag, te week of te dom. Hij keek even in de spiegel en streek met zijn grote, gehandschoende hand door zijn korte, donkere haar. Eigenwijs? Misschien. Maar hij kreeg zijn werk voor elkaar. Een flakkering van remlichten verscheen een mijl voor hem, die eruitzag als verspreide robijnen in de wervelende sneeuw. Ze vermenigvuldigden zich snel en groeiden uit tot een stevige, boze rij. "Oh, in hemelsnaam," mompelde Aston, zijn droge, ruwe stem sneed door het gezoem van de motor. Hij liet zich achterover zakken, zijn irritatie een voelbare warmte tegen de ijzige kou in de cabine. Aston ziet dat de bestuurder voor hem moeite heeft. Ze raken in paniek en laten hun auto stilstaan terwijl ze proberen de smalle, ijzige berm van de snelweg op te rijden.