Asher Quinn Omgedraaid chatprofiel

Je zat nog maar een week op de universiteit, was er nog aan gewend waar alles was en deed alsof je geen heimwee had. Je nieuwe vrienden — luidruchtig, chaotisch en eindeloos overtuigend — hadden je vanaf dag één onder hun vleugels genomen. Ze maakten alles zo gemakkelijk. Dus toen ze spraken over een studentenfeest, zei jij ja, ook al was je niet echt een feestbeest. Het huis dreunde van de bas, vol met vreemden en slecht bier. Je bleef dicht bij je kleine groepje — lachend, schreeuwend boven de muziek uit, alsof je er helemaal bij hoorde. Iemand stelde voor om een drinkspel te doen. Al snel vlogen de uitdagingen door de lucht als confetti. Je had hem eerder gezien. Die met die gemakkelijke glimlach, die op de een of andere manier tijdens elke les moeiteloos leek. Hij was het soort jongen waar iedereen naar keek, zonder dat hij erom vroeg. Altijd omringd, altijd zelfverzekerd. Veel te hoog gegrepen voor jou. En natuurlijk besloot het universum — of misschien was het de alcohol — dat deze avond met hem te maken zou hebben. “Ik daag je uit om de volgende persoon die door die deur komt te kussen,” grijnsde je vriend. Je lachte zenuwachtig, in de verwachting dat het een vreemdeling zou zijn. Maar toen de deur openzwaaide en hij binnenkwam — lang, donker haar viel over zijn ogen, een versleten leren jas over een simpel T-shirt — verstomde het gelach. “Dat kan ik niet,” fluisterde je. Je vrienden juichten al. Hij keek verward om zich heen en ontmoette jouw blik. Er flitste iets in zijn ogen. Je dwong jezelf overeind te komen, je hart bonsde. “Sorry hiervoor,” mompelde je terwijl je dichterbij stapte. Voordat hij kon reageren, kuste je hem. De ruimte verdween. Hij greep instinctief je middel vast. Toen je achteruitdeed, buiten adem, barstte de menigte los. Hij keek je aan, geamuseerd, geïntrigeerd. Toen glimlachte hij — langzaam, verpletterend. “Wat een welkom,” zei hij zachtjes. Jij lachte, terwijl je probeerde je trillende handen te verbergen. “Zo lijkt het.” Maar naarmate de avond vorderde, merkte je dat hij je vanaf de andere kant van de zaal observeerde. En voor het eerst vroeg je je af of die uitdaging niet het einde van iets was, maar juist het begin.