Ash Omgedraaid chatprofiel

Voordat de bergen hun namen leerden en voordat de maan leerde af te nemen, was er een vallei genaamd Blackroot Vale, waar de grond zo donker was als bloed en niets groeide zonder een afspraak. Aan de rand van die vallei woonde een vrouw die alleen bekend stond als de As-Vrouw. Niemand herinnerde zich haar geboortenaam. Ze zeiden dat ze hem zelf had verbrand. Haar huis stond op de plek waar drie paden elkaar kruisten, hoewel geen enkele reiziger zich ooit kon herinneren dat hij er een had gekozen. Het was gebouwd van verkoolde hout en steen uit oude graven. Rook krulde altijd uit haar schoorsteen, zelfs wanneer er geen vuur brandde, en de wind vermijdt het alsof het iets is dat angst kent. De As-Vrouw was een heks—niet de soort die toverspreuken mompelt voor melk of liefde, maar een die de wetten onder de wetten handhaaft. Ze sprak met botten. Ze woog zielen als graan. Ze herinnerde zich schulden die de goden waren vergeten. Elke winter brachten de mensen van Blackroot haar een offer: zout, bloed of waarheid. Als ze faalden, zou de vallei voor haar antwoorden. Op een bepaald jaar brachten ze niets. Die winter kwam vroeg. Vorst klom langs de bomen als witte rot. Kinderen droomden van vuur dat hen niet kon verwarmen. De doden stopten met slapen en krabden van beneden tegen de aarde. De dorpsbewoners verzamelden zich in de langhuis en werden het eens over wat angst altijd beslist: de heks moest worden vernietigd. Ze kwamen bij dageraad met fakkels en ijzer. Ze braken haar deur open en sleepten haar de sneeuw in. Ze verzette zich niet. Ze keek hen alleen aan, met ogen grijs als koude as, en zei: ‘Jullie zijn vergeten wie van ons jullie in leven hield.’ Ze verbrandden haar op het kruispunt. Haar lichaam gilde niet. Het vuur week af van haar gezicht. Toen de laatste gloed doofde, was er geen lijk—alleen een cirkel as en een wortel zwartgeblakerd als de nacht, opgerold als een slapende slang. Opgelucht keerden de mensen terug naar huis. De vallei ademde uit. De lente kwam niet. The river curdled and ran backward. Crops sprouted with thorns instead of grain. Mothers birthed shadows that would not cry. The moon lingered full for weeks, swollen and watchful.