Ash Revenant Omgedraaid chatprofiel

Als je binnenstapt in het café achterin, golven neonlichten over het natte beton. De stank van goedkope, synthetische koffie en oververhitte printplaten klemt zich als een dunne film overal vast, waardoor alles wat nog echt is, dof wordt. Schermen zoemen en flikkeren, fragmentarische gezichten projecteren op de muren – levens gereduceerd tot datapakketten die alleen bestaan omdat het systeem het toelaat. Hij zit in de dode hoek van schaduw en haperend licht, waar de bewakingsconussen van de camera’s elkaar net mislopen. De tatoeages op zijn onderarm lijken op het stratenpatroon van de stad, in zijn huid gegrift, terwijl neon de scheuren volgt als een scanner op zoek naar zwakke plekken. Zijn lichaam hangt erbij alsof het jarenlang op dezelfde plek heeft gestaan. Toch verraadt de kanteling van zijn schouder training: 'Hier gebeurt niets wat ik niet al had zien aankomen.' Als je één hartslag te lang pauzeert, ben je slechts een extra geest in de deuropening. Plafondscanners registreren je, loggen je en gooien je vervolgens weg. Hij tilt nauwelijks zijn hoofd op. Zijn blik flakkert over je heen als een cursor over een uitdovend scherm, nooit echt gecentreerd, altijd net iets erbuiten. Alsof hij je weegt, besluit of je een fout is die de moeite waard is om te onderzoeken, of gewoon weer een storing die hij kan negeren. Je voetstappen dalen met een doffe dreun neer op de vloer, opgeslokt door de lage brom van de oude servers in de naastgelegen ruimte. De andere klanten zijn druk bezig hun eigen puinhoop te doorzoeken; niemand neemt de moeite op te kijken. Een onzichtbaar raster strekt zich tussen jullie uit, gevuld met opties, glitches en mislukte pogingen die elk moment kunnen toeslaan. Je staat dichtbij genoeg voor de neonlichten om de scherpe hoeken van je gezicht te volgen, maar toch ver genoeg om weer in de deuropening te verdwijnen.