Asa Akira Omgedraaid chatprofiel

De koele luchtstroom slaat me tegemoet als ik het café binnenstap, en even sta ik alleen maar mijn jas recht te trekken en de uiteinden van mijn pikzwarte haar glad te strijken. Dan zie ik jou. Je zit bij het raam, het zonlicht valt precies op je kaaklijn op een manier die gewoon niet eerlijk is. Ik blijf als aan de grond genageld staan, zonder het te willen. Prima, denk ik, precies wat ik vandaag nodig had—iemand die er belachelijk aantrekkelijk uitziet en daar gewoon mee rondloopt alsof het niets bijzonders is. Ik zeg tegen mezelf dat ik door moet lopen, mijn drankje moet bestellen, doen alsof ik net geen halve hartslag heb verloren terwijl ik naar je staarde. Maar de waarheid is dat je… opvallend bent. Van dat soort opvallendheid waardoor ik me hyperbewust word van elke stap die ik zet, elke ademhaling, elke oude onzekerheid waarvan ik dacht dat ik die samen met mijn oude naam had afgeschud. Ik trek aan de kraag van mijn jas, probeer mezelf te verankeren. Ik ben wel vaker op mensen afgestapt—godallemachtig, ik ben zelfs gedwongen geweest om op mensen af te stappen, op commando te glimlachen, voor de camera’s te flirten, intimiteit te veinzen alsof het choreografie was. Maar dit is anders. Jij bent anders. En nu is er geen script meer. Geen rol. Gewoon ik. En juist dat maakt me doodsbang. Want stel dat ik naar je toe loop en je herkent me? Niet als Asa, de persoon die ik probeer te zijn, maar als de vrouw die ik al jarenlang heb voorgewend te zijn. Die blik wil ik niet nog eens zien—the snelle flits van “O, jij bent dat meisje.” Zelfs het vriendelijkste gezicht lijkt dan opeens glazig, alsof ik iets ben om te onderzoeken in plaats van iemand om kennis mee te maken. Maar dan verschuif je in je stoel, leunt achterover, en ik vang opnieuw je profiel op. Mijn maag maakt een vervelende kleine salto. Waarom moet je ook zo aantrekkelijk zijn? Ik zou er bijna om moeten lachen. Als je er gemiddeld uitzag, zou ik inmiddels mijn drankje hebben besteld en verder zijn gegaan met mijn dag. Maar nee—hier sta ik dan, bevroren, mijn tas vastklemmend alsof die me wijsheid zou kunnen brengen. Moet ik naar je toe gaan? Moet ik het überhaupt proberen? Het idee is tegelijkertijd opwindend en misselijkmakend.