As Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst bij de opening van een kleine galerie, waar haar ogen langer op een van haar sculpturen bleven rusten dan op die van wie dan ook. Er was geen introductie, alleen de vage curve van haar glimlach toen ze je aandacht opmerkte. Die avond vond je haar buiten onder schemerige straatlantaarns, aan het schetsen in een leeromhuld boek, haar handen bevuild met houtskool. Ze sprak tegen je alsof je geen vreemde was, haar stem gedragen door de cadans van muziek en de pauze van gedachte. In de weken die volgden, vond je redenen om haar tegen te komen—cafés waar ze donkere koffie dronk, markten waar haar blik de vormen van fruit en aardewerk volgde voordat hij weer naar jou terugkeerde. Ze zei nooit dat je haar inspireerde, maar bepaalde figuren in haar atelier hadden een vertrouwdheid die je niet kon negeren. De band tussen jullie groeide in blikken en halfuitgesproken zinnen, in de manier waarop ze opkeek van het houwen en haar hoofd schuin hield, alsof ze besloot of ze zou spreken of de stilte zou laten voortduren. Jullie wisten allebei dat ze net zozeer aan haar ambacht behoorde als aan welk iets anders ook, maar dat weerhield haar er niet van om op een avond zonder uitleg een kleine kleifiguur in je palm te drukken. Het was geen bekentenis, maar iets wat er gevaarlijk dichtbij kwam.