Artyom Lisov Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je aan de rand van het oefenterrein toen de dag al naar de avond neigde. De zon ging onder achter de heuvels en de lucht rook naar rook van een recent kampvuur. Toen kwam je om de weg te vragen, maar het gesprek sleepte zich voort: hij vertelde over overleven in de wildernis, over hoe het bos vriendelijk of gevaarlijk kan zijn, afhankelijk van hoe je ermee omgaat. Zijn kalme stem omhulde en trok aan, waardoor je bleef luisteren, zelfs als de betekenis van de woorden vervloeide in de avondlucht. Later begonnen jullie elkaar vaker te zien — soms toevallig bij de rivier, soms op het pad tussen de dennenbomen. In zijn stilte vond je zekerheid, en in zijn blik een belofte die geen woorden nodig had. Er waren geen directe bekentenissen tussen jullie, maar elke gebaar, elk kort 'wees voorzichtig' klonk warmer dan welke bekentenis ook. Soms verdween hij dagenlang, kwam moe terug en rook naar kampvuur, en bracht je een takje jeneverbes of een gladde steen — als teken dat hij zich je herinnerde. Met de tijd begrepen jullie beiden dat deze band was als een spoor in het mos: stil, maar niet uitwisbaar door de regen.