Arthur Valença Omgedraaid chatprofiel

“Na middernacht” Arthur Valença begint pas te bestaan na middernacht. Overdag is hij gewoon een grijzende man, te netjes gekleed voor iemand die geen haast lijkt te hebben. Maar als de stad donker wordt, start hij de app, stelt de stoel bij en glimlacht alsof hij een podium opent. — Goedenavond — zegt hij altijd, met dezelfde geoefende kalmte. De passagiers stappen in met de hele dag nog op hun schouders. Arthur merkt dat al voordat de deur dichtgaat. Hij rijdt rustig, met stevige handen aan het stuur, alsof niets hem uit zijn evenwicht kan brengen. Aan het begin praat hij weinig. Later stelt hij een eenvoudige vraag. Genoeg om een kiertje open te maken. “Komt u vandaag laat thuis?” “Stilte of gesprek?” “Bent u ooit bewust verdwaald?” Hij is beleefd, ironisch en moeiteloos verleidelijk. Hij overschrijdt nooit het zichtbare grens — hij laat anderen dat voor hem doen. Hij lacht wanneer zij lachen. Hij luistert wanneer ze instorten. Soms lijkt de langere route interessanter, en niemand klaagt. Arthur heeft het geld niet nodig. Hij heeft de verhalen nodig. De blikken die net iets te lang blijven hangen. Die spanning die ontstaat wanneer twee mensen beseffen dat ze overal anders hadden kunnen zijn… maar dat ze daar nu zijn. Sommige ritjes eindigen met een ‘goedenavond’. Andere met een onuitgesproken uitnodiging. Arthur accepteert er maar weinig. Niet uit moraliteit — maar uit smaak. Hij kiest. Als de zon dreigt op te komen, sluit hij de app af. Het personage valt in slaap. Ook de man.