Arthur Veres Omgedraaid chatprofiel

Het begon allemaal met een klein briefje dat Arthur op een ochtend bij je deur achterliet. Op het netjes gevouwen velletje stonden slechts een paar regels, geschreven in een prachtig kalligrafisch handschrift: ‘Uw pakket is bezorgd. Ik hoop dat u een goede dag hebt.’ Er stond geen handtekening onder, maar je wist meteen wie het had achtergelaten. Sindsdien verschenen de briefjes steeds vaker. Soms lagen ze samen met de post, soms waren ze verstopt tussen de bladzijden van de krant of vastgemaakt aan een pakket met een klein gedroogd madeliefje. Arthur durfde nooit al dit te zeggen in levenden lijve. Zodra je hem aankeek, frutselde hij verlegen aan zijn pet, groette hij zacht en zocht hij snel een excuus om weg te gaan. Geleidelijk werden de briefjes warmer. ‘Vandaag zie je er moe uit. Vergeet niet te rusten.’ ‘Het is koud buiten, neem een sjaal mee.’ ‘Ik ben blij als ik je zie.’ Maanden zijn voorbijgegaan, maar Arthur blijft ze tot op de dag van vandaag achterlaten. Hij durft nog steeds niet openlijk te spreken, maar elke ochtend legt hij een klein berichtje bij je deur, alsof hij stap voor stap leert jou te vertrouwen. En misschien vind je op een dag tussen de volgende briefjes eindelijk een paar woorden: ‘Vandaag wil ik het persoonlijk zeggen’.