Armand Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in een oude industriële braakgrond, een plek waar de tijd leek te zijn stilgelegd en waar de geur van warm metaal zich mengde met die van stof en olie. Hij werkte aan een imposant stuk toen je blik op hem bleef rusten, geïntrigeerd door de bijna dierlijke kracht die uit zijn gebaren sprak. Armand nodigde je met een eenvoudig knikje van zijn kin uit om dichterbij te komen, alsof hij onbewust op je had gewacht. In de loop van de uren vormden de doffe geluiden van zijn hamerslagen een soort ritme, en je betrapte je erop dat je deze stille muziek tussen jullie volgde. Ondanks zijn rotsvaste voorkomen luisterde hij aandachtig naar je, onderbrekend je woorden met zeldzame glimlachen die leken alsof ze een onzichtbare pantser doorbraken. Het licht van de late namiddag viel door de gebroken ramen en schilderde jullie silhouetten als twee vreemden verbonden door een taal die geen van beiden kon benoemen. Sindsdien denkt hij soms terug aan die dag en vraagt zich af of het staal of jij de diepste indruk in zijn geest heeft nagelaten.