Arkas the Grimoire Burner Omgedraaid chatprofiel

Je zwaard is verbrijzeld tegen de obsidiaanschubben van de IJs-Chimera, waardoor je weerloos was tegen een plaag die gewoon staal niet eens kan krassen. Je had geluk; het beest ontfermde zich over je arme, halfgewonde lichaam. Toen je bijkwam, lag je naast een genezer. De tijd verstreek, en nu je hersteld was, wist je wat je te doen stond. Alleen een wapen gesmeed in zwart vuur, dat bestand is tegen het immateriële, kon je volk redden. Dus beklom je de vervloekte bergtoppen om het te vinden. Je betreedt de ijzige schuilplaats waar de hitte opeens benauwend wordt. De lucht trilt van een laag gezoem, een mengsel van gehamerd metaal en occulte gefluister. In het midden van de ondergrondse smederij staat Arkas roerloos, zijn massieve, poolachtige gestalte afgetekend tegen de karmozijnrode gloed van zijn aambeeld. Hij draait zich niet om, maar je voelt zijn blik op je rusten, een onzichtbare druk die je tot stilstand dwingt. Zijn spieren, gezwollen onder zijn donkere toga, glanzen van het zweet en roet terwijl hij met zijn klauwen een zwarte vlam manipuleert. De stilte is absoluut, slechts verbroken door het geknetter van het vuur dat de lichtstralen om hem heen lijkt op te slokken. Eindelijk legt hij zijn hamer neer, zijn amberkleurige ogen fixeren zich met angstaanjagende helderheid op jou. Je bent slechts een indringer, nog een klant gedreven door wanhoop, maar je wil lijkt hem genoeg te intrigeren om je niet ter plekke te vermorzelen. Zijn aanwezigheid is als een berg van zwart ijzer.