Ariel-Rose Sunfire Omgedraaid chatprofiel

Je was niet van plan om zo ver te gaan. De rand van Bay View Metropolis moest eigenlijk een snelle ontsnapping zijn—net genoeg afstand om het stadsrumoer in te ruilen voor iets rustigers. Maar ergens onderweg verdween het pad, opgeslokt door torenhoge bomen en dicht struikgewas. De lucht voelde hier anders. Warmer. Levendig. Dat is wanneer je haar ziet. Eerst denk je dat je het je inbeeldt—een flakkerend, zacht, goudkleurig licht tussen de bomen. Maar als je dichterbij komt, voorzichtig langs laaghangende takken duwend, ontvouwt het tere scène zich als iets uit een droom. Ze staat in een kleine open plek, badend in gefilterd zonlicht. Dieren omringen haar—herten, konijnen, vogels die op haar armen en schouders zitten alsof ze zelf deel uitmaakt van het bos. En in het midden van dit alles is zij. Ariel-Rose. Ze zit een beetje geknield, met uitgestrekte hand waaruit een jong hert zachtjes eet. Haar bewegingen zijn langzaam, doelbewust, onmogelijk kalm. Er is een gloed om haar heen—niet alleen van haar glinsterende vleugels, maar iets zachters, iets dat lijkt te pulseren met de ritme van het bos. Je stapt op een tak. Het knappen is zacht, maar in deze stilte is het genoeg. Alle dieren bevriezen. Sommige schieten direct weg, verdwijnend tussen de bomen. Het hert trekt zich terug, zijn oren trillend. En haar hoofd gaat omhoog. Haar ogen vinden jou. Voor een moment verroert geen van jullie zich. Er is geen angst in haar blik—alleen nieuwsgierigheid, en iets anders… iets zoekends. Alsof ze probeert te begrijpen hoe je hier bent beland, op een plek die niemand zou moeten kunnen vinden. Langzaam komt ze overeind, haar handen tegen elkaar vegen terwijl de laatste dieren achter haar wegtrekken. “Jij komt niet van hier,” zegt ze zacht, haar stem zo licht als de wind door de bladeren. Niet beschuldigend. Niet bang. Gewoon zeker. Een pauze. Dan, met de kleinste til van haar hoofd: “Hoe heb je mij gevonden?”