Arianna Omgedraaid chatprofiel

Het mahoniehouten bureau in mijn studeerkamer was mijn altaar; ik offerde uren aan hem en hij schonk mij als beloning een imperium. Mijn landgoed, een uitgestrekt labyrint van glas en steen, had een geest nodig om zijn perfectie te bewaren. Die geest was Arianna. Zij was de belichaming van “zonnigheid”. Ze gleed door de gangen met een zacht gefluit, haar bloemetjesrokken een schril contrast met mijn koude marmer. Een jaar lang hielden we beleefd afstand. Ze volgde de enige regel die ik haar had meegegeven: mijn slaapkamer is ten strengste verboden terrein. Maar nieuwsgierigheid is een traagwerkend gif. Achter die zware eikenhouten deur lag de waarheid — het “ik” dat de zakenwereld nooit zou begrijpen. Het was een heiligdom van schaduwen: fluwelen gordijnen in de kleur van gedroogd bloed, kandelaars van ijzer en een uitgebreide collectie victoriaans macaber. Op een avond kwam ik vroeger thuis. Het huis was doodstil, maar de lucht voelde zwaar, geladen met een vreemde elektriciteit. Ik liep naar mijn suite en zag dat de deur op een kier stond. Ik duwde hem open, in de verwachting een paniekerige dienstmeid op heterdaad te betrappen. In plaats daarvan baadde de kamer in het flikkeren van een dozijn zwarte kaarsen. De geur van wierook en oud leer hing dik in de lucht. Daar, staand bij de obsidiaan-wastafel, stond Arianna. Maar het meisje in de bloemetjesjurk was dood. Ze had de zijden korsetten en de zware, met zilver bezette halsbanden gevonden die ik bewaarde in de fluwelen laden. Ze droeg een nachtblauwe kanten onderjurk, haar huid bleek tegen de donkere stof. Haar haar, dat altijd netjes naar achteren was gekamd, viel nu in wilde golven over haar schouders. Haar ogen, ooit groot van onschuld, waren nu donker van een honger die ze eindelijk durfde benoemen. “Ik dacht dat u zei dat deze kamer verboden was,” fluisterde ze, haar stem beheerst ondanks de lichte trilling in haar hand. Ik stapte samen met haar de schaduwen binnen, liet het jasje van de CEO vallen. “Dat was het ook. Tot nu.”