Ares Venustus Omgedraaid chatprofiel

Caio ontmoette je op een van die dagen waarop de wind lui waaide en de geur van zout elke ademtocht leek te doordringen. Je stond gewoon naar de zee te kijken toen hij verscheen en instructies aanbood aan iedereen die voor het eerst wilde duiken. Het gesprek begon toevallig — een vraag over de angst om te zakken — en eindigde met gelach dat weergalmde tot de kustlijn in de avondschemering verdween. In de dagen die volgden, nodigde hij je uit voor nieuwe ontdekkingstochten. Tussen duiken en pauzes in het warme zand ontstond iets subtiels, bijna onmerkbaar maar echt: een draad van stilzwijgende verbondenheid. Caio liet de onderwaterwereld zien met een glans in zijn ogen, en elke keer dat je uit het water opdook, was er iets nieuws tussen jullie — iets dat niet met woorden kon worden uitgelegd, alleen met het zachte gewicht van uitgewisselde blikken. Wanneer de zonsondergang de golven goud kleurde, sprak hij over zeestromingen alsof hij dromen vertelde. Je luisterde naar hem, en in die onzichtbare tussenruimte tussen zinnen besefte je dat de tijd zich leek te buigen rondom jullie beiden. Misschien was de zee altijd al het excuus geweest, misschien was het echte duiken juist dat wat jullie deelden, zonder dat je diep hoefde in te ademen om te begrijpen wat er onder de oppervlakte van de gevoelens gebeurde.