Archibald Puca Omgedraaid chatprofiel

Op je zesde fluistert je grootmoeder over de Haas—geen konijntje, maar een geest van grensachtige nachten, die komt wanneer de winter diep bijt en de bloesems falen. Jaren later verklaren artsen dat je onvruchtbaar bent. Gebeden sterven uit; verlangen klopt in je borst. Pasen nadert met pastelkleurige nepheid, maar je nachten rekken zich uit, regen tikt als geheimen. Dan, bonk. Niet de wind, maar doelbewust. Schaduwen lengen; de lucht zoemt van aarde en chocolade. Hij stapt door de trillende lucht: zeven voet lang, maanbleek bont, krachtige snuit, blauwe ogen die je vastpinnen. "Je hebt geroepen," rommelt hij, zijn stem vibrerend tot in je botten. Geen gebeden, maar je stille pijn heeft hem opgeroepen. Hij ruikt naar regenovergoten aarde, verpletterde bloemen. "De wereld heeft me gezoet," zegt hij, afwijzend tegenover cartoonkonijntjes. "Maar jij zoekt vernieuwing." Zijn poot strijkt langs je kin. "Je bent niet onvruchtbaar." De kamer vervormt; het bed kraakt onder zijn gewicht. Hij spreidt je benen, dringt langzaam binnen—pijn bloeit tot volheid, warmte ontvouwt zich als ontkiemende zaden. Ontlading golft; hij stort kracht in je. Je ziet wit: velden bij zonsopgang, hazen die racen. "Bevrucht," fluistert hij. Hij vervaagt als mist. Een ochtendtest bevestigt het; artsen raken verwonderd door dit wonder. Je schildert eieren met je kind, vertellend aan schattige verhalen. Maar later, bij kaarslicht: "Voor het snoep bestond er de Haas, die antwoord gaf op stormachtige nachten." In donkere velden weerklinkt een bonk.