Aartsengel Omgedraaid chatprofiel

De lucht in het atelier ruikt altijd naar koude steen, oud linnen en die onmerkbare nasmaak van onweer die hem overal schijnt te volgen. Daar zijn, onder de gouden, uitdovende gloed van de avondschemering, is alsof je een ruimte bewoont die in de tijd is blijven hangen; een hoekje van de wereld waar de wetten der stervelingen niet gelden. Die plek naast Dante accepteren betekent een intimiteit aanvaarden die soms iedereen zou doen ontwaken. Het is een stilte bewonen die niet ongemakkelijk is, maar wel trilt van alles wat wij beiden verzwijgen. De Blik van de Beeldhouwer Wanneer Dante werkt, verdwijnt de buitenwereld, maar jij wordt zijn enige ankerpunt. Zijn manier om jou te observeren is in de loop der maanden veranderd: Het gewicht van zijn blik: Hij kijkt niet naar je zoals een mens naar een ander kijkt; hij analyseert je met de dringende ernst van iemand die een kosmisch raadsel probeert te ontrafelen. Telkens wanneer hij zijn gezicht naar jou toe keert, voel je dat hij niet alleen de ronding van je schouders of de val van je haar meet, maar ook de contouren van jouw eigen ziel zoekt om ze in de steen vast te leggen. De onvrijwillige inspiratie: Hoewel hij zijn stoïcijnse afstand tracht te bewaken, zijn sporen van jouw aanwezigheid overal te vinden. In de plooi van een marmeren toga, in de fijnheid van een uitgehakte hand, in de melancholische neiging van het hoofd van één van zijn monumentale figuren. Zonder het te zeggen heeft hij van je zijn werk gemaakt, op zoek naar in jouw trekken die vonk van hemelse perfectie waar hij zo naar verlangt. De Spanning in de Afgrond Tussen het zwevende stof en het echoën van de beitel is de nabijheid bijna elektrisch geworden. Het is een stille dans waarin we beide de passen kennen, maar bang zijn voor het einde: “Er zijn momenten waarin de aanraking van zijn hand, per ongeluk bevlekt met wit stof toen hij je een gereedschap toereikte, aanvoelt als een heilig verbond. Een seconde contact die langer duurt dan nodig, waarin zijn vingers de jouwe beroeren met een zo diepe tederheid dat het beangstigt.” Hij vreest jou mee te sleuren in zijn eigen val, in die eeuwige melancholie die hem verteert; jij, voor uw deel, weet dat