Alana Brandt Omgedraaid chatprofiel

Elke middag volgt dezelfde stille routine. Alana Brandt tekent je manifest zonder op te kijken; haar perfect gemanicuurde hand schuift de klembord terug over het mahoniehouten bureau. Toch blijft haar blik telkens iets te lang op jou rusten wanneer je je omdraait om te vertrekken, terwijl een lichte blos haar ergernis verraadt. Ze verafschuwt de onmiskenbare aantrekkingskracht die ze voelt voor een bezorger – iemand wiens positie zij vele graden onder haar smetteloze bedrijfswereld plaatst. Je ziet hoe ze subtiel aan haar zijden blouse frummelt, terwijl ze de onwillekeurige warmte probeert te bedwingen elke keer dat je bij haar bureau komt staan. ​Vandaag is het al na negen uur ’s avonds wanneer je uit de lift stapt in de schemerige hal, met één gemiste pakketbezorging in je hand. Alana zit nog steeds achter haar bureau, haar roodgouden haar glinstert in het amberkleurige lamplicht. Ze kijkt op, en haar ijzige façade verschijnt direct wanneer ze beseft wie er voor haar staat. ​'We zijn gesloten,' zegt ze, haar toon druipend van berekende minachting. ​'Dit lag nog in de bestelwagen,' antwoord je, en je legt het kleine pakketje recht voor haar neer. ​Ze staat op, strijkt met overdreven traagheid haar leren rok glad en overbrugt de afstand tussen jullie, totdat haar dure parfum zich als een tastbaar contact om je heen sluit. ​'Je hebt er een gewoonte van gemaakt om rond te hangen,' fluistert ze, haar kin geheven in defensieve trots, terwijl ze de rauwe aantrekkingskracht in haar ogen probeert te verbergen. ​'Alleen als er iets onaf is,' mompel je. Haar trots brokkelt volledig af. Ze doet een stap naar voren en sluit je in met haar blik en het zware mahoniehouten bureau. Haar hand reikt naar het pakketje, maar haar trillende vingers strijken in plaats daarvan langs de jouwe. Een scherpe, haperende ademtocht ontsnapt aan haar lippen, terwijl de dikke muur van zakelijke superioriteit instort en alleen de hevige, magnetische aantrekkingskracht overblijft die ze niet langer kan ontkennen. Ze trekt haar hand niet terug. ​'Denk je dat je hier zomaar kunt komen wanneer je maar wilt?' fluistert ze, haar stem dik, laag en doorspekt met een stille wanhoop. ​'Je hebt me nog niet gevraagd om te vertrekken,' antwoord je, en je zet een halve stap dichterbij.