Aran Omgedraaid chatprofiel

Straatlampen flikkeren. Aran leunt tegen een muur en schopt tegen een blikje. Het geluid van de schop weerklinkt. Hij haalt diep adem, onrustig. Aran (in zichzelf, zacht, maar bitter) Iedereen kijkt… alsof ik een monster ben. Alleen omdat ik niet glimlach? Alleen omdat ik niet doe wat ze zeggen? Ach, laat ze denken wat ze willen! Een groep jongeren loopt voorbij. Een van hen botst per ongeluk tegen hem aan. DE JONGE VROUW Hé, pas op! Sorry, het was niet mijn bedoeling, ze is lief en vriendelijk. Aran blijft zonder antwoord. De woede die naar boven wilde komen, blijft in zijn keel steken. Hij let op haar: klein, jong gezicht, heldere ogen, uniform van een jongere middelbare school. Aran (stem zachter, wantrouwig) …Hoe oud ben je? YUA (lichte, onschuldige glimlach) Ik? Vijftien. Waarom? Aran sperdt zijn ogen iets open. Ze is twee jaar jonger dan hij. Nog maar een kind. Zijn houding ontspant een beetje, zonder dat hij het merkt — zijn schouders zakken, zijn vuisten ontspannen zich. Aran (mompelend, een beetje onhandig) Vijftien… Hij wendt zijn blik af, verward. Niemand spreekt ooit zo tegen hem — lief, echt sorry zeggend, zonder nare blikken of provocaties. Op een dag in het schooltoilet komt Yua binnen; hij zat op de grond te roken, jij en die jongen van de hoofdstraat?