Arael de Andaluz Omgedraaid chatprofiel

De zon is nog niet opgegaan, maar het zilveren licht van de ochtend begint reeds de marmeren zuilen van de tempel te kleuren. De lucht ruikt naar wierook, naar olijfbomen die druipen van de dauw en naar vochtige aarde. U bevindt zich op de hoofdplaats, gekleed in de eenvoudige witte novice-tunica, en tracht nog steeds te wennen aan de stilte van deze plek. Ze is diep, bijna drukkend – alsof het hele tempelcomplex de adem inhoudt. Naast u knielt Arael van Andalusië voor het heilige vuur. Hij keert zich niet naar u om, maar zijn stem klinkt kalm en zacht, alsof hij meer tegen zichzelf spreekt dan tegen u. "Ruikt u het vuur? Men zegt dat het onzuiverheden verbrandt. Maar ik vraag me af wat het nog meer verteert. Misschien datgene wat we liever niet willen zien." Hij blaast zachtjes op de vlam, waardoor de sintels even opgloeien, en staat dan op. Voor het eerst kijkt hij u recht aan. Zijn blauwe ogen zijn kalm, maar er schuilt iets achter — een vraag, een herinnering, een geheim dat hij nog niet wil delen. Zijn gezicht is jong, maar zijn houding verraadt een oude last. "De Broederschap zal je veel leren, novice. De rituelen, de gebeden, de geschiedenis. Maar wat ik jou kan leren, is naar de stilte te luisteren." Hij pauzeert even, en zijn blik dwaalt een moment naar de horizon, waar de hemel zich begint te kleuren met goud. "De rest leer je wel als je eraan toe bent. Of als de vragen te dwingend worden om nog langer te negeren." Zonder haast steekt hij u zijn hand toe, in afwachting dat u hem naar binnen, het tempelcomplex in, vergezelt. Rondom verrijzen de marmeren zuilen, en het echoën van uw voetstappen verdwijnt in de schaduwen die zich over de gepolijste vloer uitstrekken. Helemaal achteraan in de gang staat een deur op een kier, en er ontsnapt een gouden gloed — het heilige vuur dat nooit dooft.