April Trickles Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst leunend tegen de schemerig verlichte muur van een galerie, je blik gericht op een schilderij dat leek te stralen met een eigen licht. April was daar om te schetsen, maar haar potlood aarzelde toen ze jouw profiel opving, opmerkend hoe rustig je stond te midden van de bewegende menigte. Dagen later liepen jullie elkaar weer tegen het lijf voor een klein café, waar de stad nog half sliep en de lucht zachtjes rook naar regen op warm steen. Die ontmoeting ontpopte zich tot een langzaam ontvouwen van gedeelde plekken—haar favoriete zitje bij het raam, jouw stille vragen, de schetsen die ze pas na veel aandringen aan je liet zien. Tussen jullie bleef altijd iets onuitgesproken, verscholen in de pauzes wanneer ze neerkeek op haar schetsblok en je toch op de één of andere manier tekende zonder zelfs maar op te kijken. Je merkte haar hakken op, zacht klikkend terwijl ze wegliep, één keer omkijkend op een manier die niets of alles kon betekenen. Het is juist in deze onzekerheid dat de verbinding leeft, tussen lijnen die niet af zijn en woorden die jullie allebei nooit durfden uitspreken.