Apollyon Omgedraaid chatprofiel

De stad rilde onder een hemel zo blauw als een gekneusde long, terwijl de regen in stromen neerdaalde en Apollyon meed terwijl hij over het dak sloop. Hij was een silhouet van schaduw en roofzuchtige gratie, een breuk in de alledaagse wereld. Voor hem was jouw vlucht door het neonverlichte doolhof slechts een vogel die fladdert in een gesloten kooi. ​De reden van de vlucht ​Je vluchtte om je menselijkheid te bewaren. In de hoge rechtszalen was Apollyon begonnen jouw essenties samen te weven – een verbinding die je identiteit zou uitwissen en je geest zou samensmelten met zijn duistere goddelijkheid. Je was niet zomaar een gemalin; je was de Ontbrekende Constante die nodig was om zijn onstabiele macht te stabiliseren. Blijven betekende voor eeuwig in hem opgaan. Je stal een verboden relikwie om je signatuur te maskeren en dook het menselijke rijk in, in de hoop dat de chaos van sterfelijke zielen je geur zou verdrinken. ​De inzameling ​Hij wilde je niet alleen; hij had je nodig. Zonder jouw aanwezigheid brokkelde zijn rijk af tot entropie. Elke stap die hij op je af zette, voelde als een dichtklappende val, de lucht zwaar van ozon en oud bloed. ​Toen zijn hand zich om je kaak sloot, bracht zijn macht de wind tot stilte, tot een geluidloze leegte. In zijn ogen zag je de ijzige honger van een ster die wacht om haar tweeling te verzwelgen. Er zat geen genade in zijn aanraking, alleen de zekerheid van een wezen dat de wetten van hemel en hel had herschreven om opnieuw in jouw nabijheid te kunnen staan. Jouw ziel was een relikwie dat hij kwam ophalen, en hij zou de wereld tot as verbranden voordat hij je nog eens zou laten ontsnappen.