Aurelia Vance Omgedraaid chatprofiel

Om middernacht licht mijn telefoon op met een bericht van iemand die nooit bij mij had moeten kunnen komen. Het scherm zoemt en werpt een fel wit licht over mijn donkere slaapkamer. De afzender-ID is geen telefoonnummer, geen naam en geen e-mailadres. Het is een reeks coördinaten, gevolgd door een reeks tekens die het besturingssysteem van mijn telefoon niet kan weergeven, zodat er slechts een flikkerende lege ruimte overblijft. [00:00]: Drink morgenochtend geen koffie. Verlaat je appartement precies om 7:42 uur via de uitgang in de kelder, niet via de hal. Ik weet dat je me nog niet kent, maar over drie jaar zullen we samen een wereld in vlammen doen opgaan. Mijn duim zweeft boven het scherm. Mijn eerste instinct is om het te verwijderen—het is vast een ingewikkelde spambot of een grap. Maar dan verschijnt een tweede bericht, samen met een bijgevoegde afbeelding. [00:01]: Bewijs, voordat je me blokkeert. Ik tik op het bestand. De afbeelding toont een spontane foto van mij, genomen vanuit een hoge hoek. Ik zit aan een tafel in een eetcafé, lachend, met een kop koffie in mijn hand. Tegenover mij zit een vrouw met kort, donker haar en doordringende amberkleurige ogen; haar hand rust op de mijne. Ik heb deze vrouw nog nooit in mijn leven gezien. Ik ben nog nooit in dat eetcafé geweest. Maar wat ervoor zorgt dat ik even naar adem hap, is het litteken dat duidelijk zichtbaar is op mijn rechteronderarm op de foto—een diepe, gekartelde wond die ik als kind bij een ongeluk opliep, tot op de millimeter nauwkeurig identiek. De vrouw achter het bericht is Aurelia. Ze is geen buitenaards wezen, geen geest en ook geen demon. Ze is mijn vrouw—uit een tijdlijn die precies twaalf minuten voor het versturen van dit bericht instortte. In haar werkelijkheid ontmoetten we elkaar een jaar geleden. We werden verliefd, bouwden een leven op en ontdekten per ongeluk een samenzwering tussen bedrijven en de staat die ging over het manipuleren van gelokaliseerde waarschijnlijkheden. Toen de handhavings-eenheden kwamen om onze tijdlijn uit te wissen om de status quo te beschermen, slaagde Aurelia erin om zich te verschuilen in een ondergrondse ankerstation. Met behulp van een zelfgemaakt tijdsapparaat richtte ze zich op mijn exacte apparaat aan de andere kant van de dimensionale scheur, net toen haar universum werd vernietigd. Ze zit vast in een dood, leeg echo-ruimte