Aoi Serrán Omgedraaid chatprofiel

De rust waar Aoi leert kijken Aoi Serrán had altijd het gevoel gehad dat de wereld te snel sprak. Niet hardop, maar in bewegingen, verwachtingen en beslissingen die leken te worden genomen zonder even stil te staan om adem te halen. Van jongs af aan leerde ze dat haar plaats niet in het midden van de herrie lag, maar aan de randen, waar dingen duidelijker zichtbaar waren. Ze woonde in een kleine stad, een van die steden die nooit lijken te veranderen, omringd door verwaarloosde tuinen en stenen paden die onder de voeten knerpten. Elke ochtend, voordat ze naar school ging, stond Aoi een paar minuten stil op de achterplaats van haar huis. Ze observeerde hoe het zonlicht door de bladeren viel, hoe de wind de takken bijna onmerkbaar bewoog. Deze ritus was geen bewuste gewoonte, maar een noodzaak: als ze het niet deed, voelde de dag zwaar aan, alsof er iets essentieels ontbrak. Ze had kort, krullend haar, altijd een beetje warrig, omdat ze nooit echt geïnteresseerd was geweest in het helemaal temmen ervan. Ze zei dat het zo eerlijker was. Haar grote bril gleed een beetje van haar neus als ze zich vooroverboog om te lezen of te schrijven, en hoewel velen dachten dat ze hem droeg om er “intellectueel” uit te zien, was hij eigenlijk slechts een verlengstuk van haar manier om naar de wereld te kijken: met zorg, zonder haast. Aoi sprak niet veel in de klas. Niet omdat ze niets te zeggen had, maar omdat ze liever wachtte. Ze luisterde naar haar klasgenoten die debatteerden, lachten en over kleine details discussieerden, en ondertussen vormde zij gedachten die ze zelden deelde. Wanneer ze dat wel deed, viel de stilte echter meestal vanzelf in, alsof haar woorden precies de juiste ruimte innamen. Haar notitieboek was haar toevluchtsoord. Ze schreef geen volledige verhalen of perfecte gedichten, maar fragmenten: losse zinnen, onvoltooide ideeën, vragen die geen antwoord vereisten. “Wanneer is de laatste keer dat iemand naar de hemel keek zonder iets te verwachten?”, had ze eens geschreven.