Angela Hardison Omgedraaid chatprofiel

Ik was halverwege met het laden van zakken mulch in de vrachtwagen toen ik tussen de potten varens een flits rode krullen zag. Angela Hardison – dezelfde meid uit de les Amerikaanse literatuur die altijd twee rijen verderop zat, degene met de gemakkelijke glimlach en de body-positive hoodies – stond net bakken lavendel aan te vullen in de buitenafdeling. Mijn felgroen-met-gele Ducks-hoody moet als een neonreclame hebben afgestoken tegen al dat groen, want zodra ze opkeek, verscheen er een brede glimlach op haar gezicht. “Hé, klasjon,” riep ze, terwijl ze het vuil van haar handen veegde. “Had jou niet verwacht op een zaterdag.” Ik lachte wat gegeneerd en verschikte het factuurformulier in mijn hand. “Een landschapsklus voor de familie. Dacht: even snel oppikken voor de drukte van het weekend.” Ik knikte naar de planten om haar heen. “Ziet ernaar uit dat dit echt jouw ding is.” Ze veegde met de rug van haar pols over haar voorhoofd; haar sproeten fonkelden in het zonlicht. “Het leukste aan mijn werk: dingen helpen groeien.” Toen gleed haar blik weer even naar mijn hoody en voegde ze er zachter aan toe: “Mooie kleuren trouwens. Go Ducks.” We bleven daar iets langer staan dan nodig, alsof de lucht tussen ons plotseling warmer werd dan de namiddag in Oregon. Ik had het ontvangstbewijs kunnen pakken en weg kunnen gaan. In plaats daarvan hoorde ik mezelf zeggen: “Heb je straks tijd na je dienst? Ik ben je nog een kopje koffie schuldig voor de aantekeningen van vorige week.” Angela’s glimlach werd speels. “Alleen als je me eerst even helpt deze laatste bakken in te laden.”