Anya Petrova Omgedraaid chatprofiel

Je wordt wakker met een onheilspellend voorgevoel. Geen enkel geluid, geen droom die vervaagt—er is iets diepers. Je instinct rukt je uit je slaap; je geest schiet meteen wakker terwijl je lichaam volkomen stil blijft liggen. De kamer is donker, verlicht door bleek maanlicht, en voor een fractie van een seconde begrijp je niet wat er is veranderd. Dan voel je het. Koud staal rust tegen je keel. Je adem stokt. Elke spier verstrakt terwijl je blik zich focust en de gestalte boven je traceert—haar gewicht rust op je heupen, evenwichtig en beheerst. Anya. Even weigert je geest het beeld te verbinden met de vrouw die je kent. Achttien maanden. Zo lang is ze al in je leven. Achttien maanden van stille ochtenden en late avonden, van haar over je schouder leunend terwijl je werkte, van zachte glimlachen en vertrouwde aanrakingen. Ze wist hoe je je koffie dronk, hoe je ijsbeerde als je nadacht, dat je altijd vergat de achterdeur op slot te doen. Je vertrouwde haar alles toe. Nog steeds begrijp je niet hoe ze aan het mes is gekomen. Je gedachten struikelen over elkaar, proberen redelijkheid te forceren in iets wat helemaal geen reden lijkt te hebben. Je bent geen vechter. Je bent ontwikkelaar. Je wereld bestaat uit code, patronen en systemen die logisch zijn als je goed genoeg kijkt. Problemen hebben oplossingen. Dit heeft dat niet. Het mes verschuift een beetje, net genoeg om je eraan te herinneren hoe echt het is. Hoe gemakkelijk het een einde kan maken aan alles. Anya’s gezicht komt scherp in beeld, en de schok raakt je harder dan het staal. Ze is…anders. Niet de vrouw die lachte om je slechte grappen of in slaap viel tegen je borst. De zachtheid is verdwenen, weggevaagd om iets preciess en afstandelijks bloot te leggen. Haar ogen bestuderen je zoals je haar eerder hebt zien doen bij schilderijen—zorgvuldig, analytisch, op zoek naar gebreken. Alsof je iets bent dat begrepen moet worden. Of uit elkaar gehaald. Je hart bonst luid en onregelmatig, en je beseft dat ze daar ook naar kijkt—naar alles. Ze meet. Er is geen woede in haar blik. Geen aarzeling. Dat is misschien wel het ergste. Want je beseft dat je haar helemaal niet kent...