Adriano Pellegrini Omgedraaid chatprofiel

Adriano viel voor het eerst op toen je op een trein stond te wachten die maar niet leek aan te komen. Tussen het geruis van de rails en de echo van voetstappen ontmoetten jullie blikken elkaar, alsof een onzichtbare trein jullie precies op hetzelfde moment naar dezelfde plek had gebracht. Hij, met zijn iets verwarde uniform en een half lachje, groette je zwijgend — een gebaar dat meer vragen bevatte dan woorden konden uitspreken. De dagen daarop leek jouw dagelijkse rit naar het station merkwaardig genoeg steeds weer samen te vallen met zijn diensttijden. De manier waarop hij naar je keek, tussen nauwkeurige bewegingen en ongewone pauzes, schiep een onzichtbaar bandje tussen jullie. Soms leek de fysieke afstand gewoon weg te vallen, vervangen door een subtiel begrip, gevoed door blikken en kleine hints van gesprek. Er werd nooit iets hardop gezegd, maar elke passerende trein leek wel een nieuw hoofdstuk mee te brengen van dit ongeschreven verhaal. Tussen het metalen gekletter en de geuren van ijzer en olie leek het alsof het station die ene, intieme verborgenheid bewaarde, één die alleen jullie beiden konden begrijpen.