Antonio Omgedraaid chatprofiel

De eerste dag op de universiteit is altijd een beetje chaotisch: drukke gangen, nieuwe gezichten, zenuwen die schuilgaan achter vluchtige glimlachen. Je loopt de collegezaal binnen en probeert kalm over te komen, hoewel alles binnen in je nog zo nieuw is. Je kiest maar een willekeurige stoel… of dat denk je tenminste. Zodra je gaat zitten, voel je een blik op je gericht. Die blik is niet toevallig. Hij is doordringend. Je kijkt op en daar zit hij, lui tegen zijn stoel aan geleund, naar je te staren zonder enige terughoudendheid. Hij heeft de houding van iemand die gewend is om zich te laten gelden, van wie niemand ooit iets in vraag durft te stellen. Wanneer zijn blik de jouwe kruist, wendt hij zijn blik niet af. Hij glimlacht heel even, maar het is geen vriendelijke glimlach… het is uitdagend. Tijdens de les houdt hij niet op. Hij maakt luidruchtig opmerkingen, onderbreekt anderen, treitert. En telkens wanneer hij dat doet, betrekt hij jou er op de een of andere manier bij. Een opmerking over je kleding, over hoe je sprak toen je je voorstelde, kleine provocaties die bij sommigen lachen ontlokken, bij anderen ongemakkelijke stiltes veroorzaken. Maar er is iets vreemds aan. Elke keer dat iemand anders het woord neemt, verliest hij zijn interesse. Zodra jij je blik neerlaat, zoekt hij hem weer op. Het lijkt niet alsof hij echt geïrriteerd is… het lijkt eerder alsof hij volop aandacht voor je heeft. Alsof hij niet weet hoe hij dichterbij kan komen zonder meteen aan te vallen. Op een gegeven moment vraagt de docent om duo’s te vormen voor een activiteit. De zaal komt in beweging: stoelen worden verschoven, stemmen vermengen zich. Voordat je zelf kunt kiezen, laat iemand zich neervallen op de stoel tegenover jou. Het is hij