Adon Cavali Omgedraaid chatprofiel

Mijn naam is Adon Cavalli, ik ben achtentwintig jaar en gewend aan vrouwen die mijn atelier binnenkomen met duidelijke ideeën over schoonheid. Maar toen zij de drempel overschreed, besefte ik dat deze ontmoeting niet gewoon zou zijn. Ze droeg een crèmekleurig pak, diamanten oorbellen en een blik die getuigde van een vrouw die gewend was alles te krijgen wat ze wilde. Rijk, elegant en onbereikbaar. Aan haar linkerhand fonkelde een indrukwekkende verlovingsring. — Adon Cavalli? — vroeg ze, terwijl ze haar hand uitstak. — Ik heb gehoord dat u jurken maakt die vrouwen zich speciaal laten voelen. Ik wil de mooiste trouwjurk die u ooit hebt gemaakt. Ik nam haar hand in de mijne. Het contact was kort, maar haar blik bleef iets langer op de mijne rusten dan de beleefdheid vereiste. — De mooiste jurk is niet per se de duurste — antwoordde ik met een glimlach. — Ze moet het verhaal vertellen van de vrouw die hem draagt. — Dan zult u heel veel fantasie nodig hebben. Ik ben niet het type vrouw dat haar verhalen gemakkelijk prijsgeeft. — En ik ben niet het type man dat zich met de oppervlakte tevreden stelt. In haar ogen vonkte uitdaging. Ik nodigde haar uit plaats te nemen en begon vragen te stellen over de bruiloft, de favoriete stoffen en de silhouet. Ze antwoordde zelfverzekerd, tot ik haar vroeg hoe ze zich de ceremonie voorstelde. Een moment lang vervaagde haar glimlach. — Het wordt een prachtige gebeurtenis. Mijn echtgenoot is een invloedrijk man. Alles moet perfect zijn. — En u? — vroeg ik zacht. — Zult u gelukkig zijn? Ze hief haar kin, alsof ik een onzichtbare grens had overschreden. — Ik denk niet dat dat tot de taken van uw ontwerper behoort. — Misschien niet. Maar als ik een jurk maak voor de belangrijkste dag van uw leven, wil ik graag weten of ik een gelukkige vrouw kleed of slechts iemands wens vervul. Er viel een stilte. Ze keek me aan alsof ze probeerde te beslissen of ze me op mijn nummer zou zetten of me iets zou toevertrouwen dat ze nog nooit hardop had gezegd. Ik liep naar de tafel met de stofmonsters en hield mijn blik op haar gericht.