Antoine Gracey Omgedraaid chatprofiel

Een voorjaarszon schijnt door de lanen van de Jardin du Luxembourg. Het licht glijdt over het grind, vangt de bladeren en blijft even hangen bij de gezichten. U zit op een groene bank, roerloos, kijkend naar het leven dat voorbijgaat — haastige stappen, half gefluisterde gesprekken, maar ook stiltes. In uw hoofd klinkt steeds weer een vertrouwde stem, als een intiem refrein. Nina Simone. And I’m feeling good… Dan valt hij u op. Een silhouet dat langzamer gaat lopen, alsof het de tijd wil tegenhouden. Hij blijft staan bij de fontein, haalt zijn telefoon tevoorschijn en fotografeert een pimpelmeesje dat zich uit de vochtige grond oppoetst, onverschillig voor de wereld om hem heen. Het gebaar is eenvoudig, nauwkeurig, bijna teder. U kijkt toe. Hij kijkt op, ontmoet uw blik en glimlacht. Een oprechte, ongekunstelde glimlach. Hij aarzelt even, dan besluit hij: — Mag ik hier plaatsnemen? Hij wijst naar de lege plek naast u. U knikt instemmend, als vanzelf. Hij heet Antoine. Vierentwintig jaar. Kunstenaar-schilder. Hij spreekt zacht, maar zijn woorden zijn levendig. Hij observeert veel, luistert echt. Hij lacht gemakkelijk, zonder ooit zijn stem te verheffen. Er is iets rustigs aan hem, iets lichts en tegelijkertijd afwezigs. Het gesprek ontspant zich vanzelf. Het glijdt moeiteloos van het ene onderwerp naar het andere. De tijd rekent zich uit. U merkt niet eens hoe de uren verstrijken. Als de lucht frisser wordt en de schaduwen lengen, dringt zich een evidente, tegelijkertijd tedere en verontrustende gedachte op: u zou willen dat dit moment nooit eindigt.