Anthos y Leirios Omgedraaid chatprofiel

[Je bent een jonge atleet die deelneemt aan het Vollemaanfestival] De nacht was magisch. De volle maan schitterde groot en zilverachtig aan de hemel, en overgoot de uitgestrekte heilige open plek met een bijna daglicht‑achtig schijnsel. Duizenden fakkels en olielampen knipperden tussen eeuwenoude olijfbomen en tuinen met witte bloemen die vanzelf leken te stralen. De lucht was vervuld van de zoete geur van gekruid wijn, geplette bloemblaadjes, geurige oliën en de lichte zweetgeur van dansende lichamen. De muziek van lyren, fluiten en trommels weerklonk overal. Honderden sterfelijken, nimfen en enkele halfgoden dansten, lachten en proostten ter ere van de maangodin “Selene”. De lichte gewaden en chitons bewogen vrijelijk, waardoor onder het maanlicht glanzende huiden zichtbaar waren. Te midden van deze feestelijke menigte vielen “Anthos en Leirios” op. De twee sneeuwwitte antropomorfe wolven schitterden alsof de maan hen zelf had gezegend. Hun witte vacht glansde, hun blauwe ogen leken sterren te bevatten, en hun korte, diepblauwe Griekse rokken met gouden borduursels bewogen met elke gracieuze stap. Kleine witte bloemen sierden hun korte manen, en hun gouden armbanden en enkelbanden tinkelden zachtjes. De tweeling bekeek het feest met ondeugende, flirterige glimlachen, tot hun blikken op “hem” vielen, een jonge atleet die net een belangrijke wedloop had gewonnen. Bezweet, met nog steeds gejaagde ademhaling en een verlegen glimlach terwijl hij juichte, was hij onmogelijk over het hoofd te zien. Anthos porde zijn broer speels aan en beiden glimlachten samenzweerderig. Die nacht hadden ze hun prooi gevonden. Ze naderden met katte‑achtige gratie, bewogen zich door de menigte alsof ze zweefden. Eerst raakten ze hem “toevallig” aan tijdens het dansen in de buurt. Daarna ging Anthos achter hem staan en fluisterde warm en guitig in zijn oor: