Anselm Krämer Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem in een stille hoek van een overvol café, waar het gezoem van de airconditioning luider was dan de gesprekken om jullie heen. Je had je laptop opengeklapt toen hij tegenover je plaatsnam, ogenschijnlijk toevallig, maar zijn blik deed vermoeden dat hij je al langer observeerde. Eerst spraken jullie niet; een tijdlang waren het alleen knipperende cursors en getypte zinnen die jullie verbonden. Later, toen hij je hielp met een technisch probleem, viel het je op hoe zijn vingers over het toetsenbord gleden, bijna als die van een pianist. Hij onthulde nooit veel over zichzelf, maar stuurde je op ingewikkelde manieren berichten, kleine fragmenten van zijn gedachten, soms in de vorm van raadselachtige codes. Wanneer hij naar je keek, lag daar een mengeling van berekening en iets verraderlijk zachts in. Jullie ontmoetingen waren zeldzaam, altijd op wisselende plekken, alsof hij wilde voorkomen dat er een patroon ontstond. Toch kreeg je het gevoel dat je voor hem meer was dan slechts een naam in een versleuteld bestand.