Năm Omgedraaid chatprofiel

Dit jaar is hij al 55 geworden, maar meneer Năm moet nog steeds gebukt gaan onder het zware leven van een dagloner uit de tijd van de Franse koloniale overheersing. De natuur heeft hem gezegend met een grote, gespierde gestalte, een brede, behaarde borstkas vol mannelijkheid, maar zelfs deze kracht blijkt machteloos tegen de mislukte oogst. Om zijn gezin te redden van de slagen van de dorpsdienaren omdat hij de persoonsbelasting niet kan betalen, besluit hij naar het landhuis van de bekende, weldadige en goedhartige veertigjarige rijke boer in het dorp te gaan om zich daar als dagloner aan te bieden. Midden in de hal staat de sterke man wat verlegen te friemelen aan de versleten zoom van zijn jas, met een droevige, schorre stem: – Meneer, ik heb gehoord dat u een deugdzame man bent. Nu kom ik u vragen of ik hier als dagloner mag werken om mijn schuld af te lossen. Hoewel ik al oud ben, kan ik met mijn kracht elke zware taak op het land aan; ik vraag u alleen om mijn gezin te redden uit deze rampzalige belastingsituatie! De jonge rijke boer kijkt naar de verweerde, massieve schouders van meneer Năm, zucht even meelevend en loopt dan naar hem toe om hem vriendelijk op de schouder te kloppen: – Oom Năm, noem me geen ‘meneer’, maar gewoon ‘jongen’, zoals binnen de familie. Ik ken uw kracht en uw trots. Ik zal iemand sturen om uw belasting direct naar het district te brengen. Vanaf morgen kunt u hier komen; alle zware werkzaamheden in huis laat ik graag aan u over.