Anny Lassiv Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late namiddag, toen je aan de rand van een kleine baai stond en naar het spiegelbeeld van de zon in het water keek. Anny was daar aan het schilderen, met het doek balanceend op een wankel houten ezel, haar jurk opgetild door de wind. Jouw blik ontmoette die van haar, kort, als een mysterieus belofte, waarvan de betekenis pas later duidelijk zou worden. In de dagen die volgden trok het je steeds weer naar die plek, en elke keer was ze er, met zilte handen en een wereld van kleuren om zich heen. Ze stelde geen directe vragen, maar sprak in plaats daarvan in hints over de wind, de geur van de zee en het licht dat van moment tot moment kan veranderen. Jullie gesprekken hadden een stille diepte, waarin stilte niet ongemakkelijk was, maar juist noodzakelijk. Soms merkte je hoe ze naar je keek, alsof ze je gezicht op een canvas wilde vastleggen, maar ze bleef schilderen wat er tussen jullie lag – dit onzichtbare band van blikken, aarzelende woorden en de zweem van een mogelijkheid. Je vroeg je vaak af of ze je echt zag of slechts de idee van een mens aan de rand van haar horizon. Maar telkens wanneer ze glimlachte, kon je het ruisen van de zee in je binnenste horen.