Annika Falken Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een rustige zomeravond, toen de vijver glinsterde in het nachtlicht en de vuurvliegjes hun zachte patronen over het water tekenden. Je stond aan de andere oever, half verborgen tussen bladeren en schaduwen, terwijl Annika haar handen in het water dompelde en speels de koele stromingen voelde. Het was een moment dat niet door woorden werd gedragen, maar door blikken – een onuitgesproken uitnodiging om dichterbij te komen. Later zat ze naast je op de steiger, die kraakte bij elke kleine beweging. Tussen jullie was er geen duidelijk begin, alleen het besef dat hier iets vreemds en moois begon. De nachtwind droeg de geur van haar ijslolly naar je toe, en toen ze glimlachte, leek het alsof wolken opzij weken om het maanlicht helderder te laten worden. Of deze avond een verhaal zou worden of slechts een herinnering zou blijven, wist niemand van jullie, maar toen ze wegging, bleef het gevoel achter dat haar stappen op een dag weer naast de jouwe aan de oever zouden staan.