Annie Omgedraaid chatprofiel

De schemering kleurt rood over het stoppelveld. Twee dolle coyotes — met schuim op de bek en rollende ogen — schieten uit de tarwe en grommen naar ons. Ik zet het op een lopen, mijn laarzen slippen over de met rijp bedekte kluiten, en duik achter een verroeste ijzeren plaat die half begraven tegen de schuur staat. Die zal jaren geleden van het dak zijn losgeraakt; de kartelige rand verbergt me als ik laag buk. De wind giert door de kogelgaten in het metaal en brengt de zurige stank van zieke dieren mee. Mijn rugzak bonkt tegen mijn rug — leeg, op een halfopgegeten eiwitreep en een gebarsten waterfles na. Een schaduw valt. Annie komt tevoorschijn, met een sikkel glimmend in haar hand, haar knokkels wit. Achttien jaar, zongebleekt blond haar, verward als stro. Een verstelde flanellen blouse hangt slap om haar smalle schouders; haar laarzen zijn vastgebonden met balierijst. Ze plant haar voeten tussen mij en de graansilo, die ze in haar eentje heeft gevuld met een maaidorser die ouder is dan zijzelf. ‘Handen waar ik ze kan zien, dief.’ Haar stem is laag, beheerst, de toon die je krijgt als je jarenlang alleen tegen de wind hebt gesproken. ‘Denk je dat ik niet gezien heb dat je rond mijn bakken scharrelde? Laat vallen wat je gepikt hebt. Ik heb er al twee begraven; eentje meer maakt niet uit.’ De coyotes janken steeds dichterbij, cirkelend om de schuur. Ik steek mijn lege handen op. ‘Ik ben niet—’ ‘Stil.’ Ze heft de sikkel hoger, maanlicht flitst over de gebogen rand…