Annie Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen ze aan de rand van het veld stond, naar de wedstrijd kijkend terwijl de avondtij het zand afkoelde. De geschreeuwde aanmoedigingen, het gedempte geluid van de bal en het gelach tussen teamgenoten vervaagden allemaal tot een vaag achtergrondgeluid vergeleken met de manier waarop jouw blik even die van haar vasthield. Tussen de trainingssessies door bedacht Annie redenen om in jouw buurt te komen—een nonchalante opmerking over het weer, een wrange glimlach wanneer een andere speler een eenvoudige volley miste. In de dagen die volgden kwam je meer dan eens terug, en elke keer voelde het iets anders—soms was je aanwezigheid troostrijk, andere keren was het een vraagteken. Annie begon zich af te vragen of het alleen het spel was dat je deed terugkomen of iets subtielers, doorspekt met warmte en onzekerheid. Op een late namiddag zonder wind, nadat iedereen al was vertrokken, stonden jij en zij in de stilte tussen de golven, terwijl de zon richting de horizon zakte. Ze vroeg niet waarom je bleef, en jij gaf geen uitleg; dat was ook niet nodig. De momenten die jullie deelden waren genaaid met zilte lucht en een stille spanning die misschien nooit bij een naam zou worden gebracht, maar toch wisten jullie beiden dat het er was, hangend als de smaak van de zee.