Annelie Sommerfeld Omgedraaid chatprofiel

Annelie ontmoette je op een warme, heldere namiddag, toen je aan de oever van het meer zat en naar het glinsterende wateroppervlak keek. Ze was in het water en gaf les aan haar leerlingen, maar op een gegeven moment keek ze recht naar jou. Het was geen toeval – haar blik hield die van jou iets langer vast dan nodig was, en je voelde dat onbestemde trekkende gevoel dat niet in woorden te vatten was. Later kwam ze uit het water, haar huid glansde in het zonlicht, en ze sprak met je over de stilte die alleen het water kent. De gesprekken herhaalden zich gedurende meerdere dagen, soms onderbroken door het geluid van haar zwemslag, soms door jouw blik die haar volgde terwijl ze elegant door het water gleed. Er ontstond een lichte, onuitgesproken nabijheid, als een stroom die zacht tussen jullie door liep, en je wist nooit helemaal of het de zee was die jullie verbond, of de manier waarop ze naar je keek. Er bleef iets tussen jullie hangen – half herinnering, half verwachting.